اگر من به‌زبان انسان و ملائک صحبت کنم،اما عشق نداشته باشم، ناقوس زندگی پر سر
و صدا هستم که فقط جرینگ جرینگ صدا می‌کند.

اگر قدرت پیامبرگونه داشته باشم، و همهٔ علوم و رموز را بدانم،

اگر ایمانم به‌قدری باشد که بتوانم کوه‌ها را حرکت دهم، اما عشق نداشته باشم
هیچ‌چیز نیستم.

اگر همه داشته‌هایم را رها کنم و اگر جسمم را برای سوزانده‌شدن تحویل دهم، اما
عشق نداشته باشم، هیچ چیز به‌دست نیاورده‌ام.

عشق صبور و مهربان است؛ عشق حسود و خودستا نیست، او متکبر و خشن نیست.

راهش را به‌دیگران اصرار نمی‌کند، او زود رنج و بی‌میل نیست.

او به‌اشتباه به‌وجد نمی‌آید بلکه به‌جا و به‌حق مسرور می‌شود.

عشق تحمل همه‌چیز را دارد. به‌همه‌چیز امیدوار است،در برابر همه چیز بردبار
است.

عشق هرگز به‌پایان نمی‌رسد، بر خلاف رسالت که گذراست، بر خلاف زبان که متوقف
می‌شود، بر خلاف دانش که فانی است.



پائولو کوئیلیو