یاد بگذشته به دل ماند و دریغ، نیست یاری كه مرا یاد كند دیده ام خیره به ره ماند و نداد، نامه ای تا دل من شاد كند خود ندانستم چه خطائی كردم، كه ز من رشته الفت بگسست در دلش جائی اگر بود مرا، پس چرا دیده ز دیدارم بست هر كجا می نگرم؛ باز هم اوست، كه به چشمان ترم خیره شده درد عشقست كه با حسرت و سوز، بر دل پر شررم چیره شده گفتم از دیده چو دورش سازم، بیگمان زودتر از دل برود مرگ باید كه مرا دریابد، ورنه دردیست كه مشكل بروم تا لبی بر لب من می لغزد، میكشم آه كه كاش این او بود كاش این لب كه مرا می بوسید، لب سوزنده آن بدخو بود میكشندم چو در آغوش به مهر، پرسم از خود كه چه شد آغوشش چه شد آن آتش سوزنده كه بود، شعله ور در نفس خاموشش شعر گفتم كه ز دل بردارم، بار سنگین غم عشقش را شعر خود جلوه ئی از رویش شد، با كه گویم ستم عشقش را مادر ؛ این شانه ز مویم بردار، سرمه را پاك كن از چشمانم بكن این پیرهنم را از تن، زندگی نیست به جز زندانم تا دو چشمش به رخم حیران نیست،به چكار آید این زیبائی بشكن این آینه را ای مادر، حاصلم چیست ز خودآرائی در ببندید و بگوئید كه من، جز او از همه كس بگسستم كس اگر گفت : چرا؟ باكم نیست، فاش گوئید كه عاشق هستم قاصدی آمد اگر از ره دور، زود پرسید كه پیغام از كیست گر از او نیست، بگوئید آن زن دیرگاهیست ، در این منزل نیست