روزها گذشت و گنجشك با خدا هیچ نگفت...

فرشتگان سراغش را از خدا گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان اینگونه می گفت: " می آید! من تنها گوشی هستم كه غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی ام كه دردهایش را در خود نگه می دارد "

و سرانجام گنجشك روی شاخه ای از درخت دنیا نشست...

فرشتگان چشم به لبهایش دوختند،گنجشك هیچ نگفت و خدا لب به سخن گشود: " با من بگو از آنچه سنگینی سینه توست "

گنجشك گفت: " لانه كوچكی داشتم،آرامگاه خستگی هایم بود و سرپناه بی كسی ام.تو همان را هم از من گرفتی! این توفان بی موقع چه بود؟ چه می خواستی از لانه محقرم؟ كجای دنیا را گرفته بود؟"... و سنگینی بغضی راه بر كلامش بست...

سكوتی در عرش طنین انداز شد.فرشتگان همه سر به زیر انداختند...

خدا گفت: " ماری در راه لانه ات بود،خواب بودی.باد را گفتم تا لانه ات را واژگون كند.آنگاه تو از كمین مار پر گشودی "

گنجشك خیره در خدایی خدا مانده بود!!!

خدا گفت: " و چه بسیار بلاها كه به واسطه محبتم از تو دور كردم و تو ندانسته به دشمنی ام بر خاستی "

اشك در دیدگان گنجشك نشسته بود.ناگاه چیزی در درونش فرو ریخت.های های گریه هایش ملكوت خدا را پر كرد..........