هیچ کس اشکی برای ما نریخت …هر که با ما بود از ما می گریخت …چند روزی ست حالم دیدنیست… حال من از این و آن پرسیدنیست… گاه بر روی زمین زل می زنم… گاه بر حافظ تفاءل می زنم… حافظ دیوانه فالم را گرفت… یک غزل آمد که حالم را گرفت: … ما زیاران چشم یاری داشتیم… خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

رنج بزرگ یک انسان این است که عظمت او و شخصیت او در قالب فکرهای کوتاه و در برابر نگاه های پست و پلید و احساس او در روح های بسیار آلوده و اندک و تنگ قرار گیرد