به مناسبت بارش اولین برف زیبای زمستانی ... برف می بارد و طفلان ، همه شاد برف می بارد و یاران همه مست سینه ریز الماس ، از گلوی فلک پیر گسست قند می ساید ، گویی بر سر تازه عروس بر سر کوی من شهر من و برزن من شده پر برف همه دامن من برف می بارد و هر دانه برف پیک خوشبختی هاست ای فلک قند بسای بر سر تازه عروسان دیار من و او بر سر این همه عاشق ، که در این شهر قشنگ ره دل می پویند کاج بر سر زده تاجی همه الماس سپید دانه ها روشن و نورانی و پاک می نشیند بر خاک ، می زداید ز دل پر اندوه شیروانی ، همه زنگ غم ایام دراز و من از دیدن برف خیلی خوشحال میشم!!! اسمونی باشی14 آذر

زندگی در چشم من شبهای بی مهتاب را ماند شعر من نیلوفر پژمرده در مرداب را ماند ابر بی باران اندوهم خار خشك سینه كوهم سالها رفته است كز هر آرزو خالی است آغوشم نغمه پرداز جمال و عشق بودم – آه – حالیا خاموش خاموشم ، یاد از خاطر فراموشم ! روز چون گل ، می شكوفد بر فراز كو عصر پرپر می شود این نوشكفته – در سكوت دشت – روزها اینگونه پرپر گشت لحظه های بی شكیب عمر چون پرستوهای بی آرام در پرواز رهروان را چشم حسرت باز.. اینك اینجا شعر و ساز و باده آماده است من – كه جام هستیم از اشك لبریز است – می پرسم : - « درپناه باده باید رنج دوران را زخاطر برد ؟ با فریب شعر باید زندگی را رنگ دیگر داد ؟ در نوای ساز باید ناله های روح را گم كرد ؟ » ناله من می ترواد از در و دیوار آسمان – اما سراپا گوش و خاموش است ! همزبانی نیست تا گویم به زاری – ای دریغ – دیگرم مستی نمی بخشد شراب جام من خالی شدست از شعر ناب ساز من : فریادهای بی جواب ! نرم نرم از راه دور روز ، چون گل می شكوفد بر فراز كوه روشنائی می رود در آسمان بالا ساغر ذرات هستی از شراب نور سرشار است - اما من : همچنان در ظلمت شبهای بی مهتاب ، همچنان پژمرده در پهنای این مرداب ، همچنان لبریز از اندوه می پرسم : - « جام اگر بشكست ؟ ساز اگر بگسست ؟ شعر اگر دیگر به دل ننشست ؟ » ...