الهی به عشاق دیوانه ات به مجنون صفاتان ِ فرزانه ات به فریاد مخمور ِ صهبای ِعشق به دیوانه ی سر به صحرای ِعشق به جانی که مدهوش و حیران ِتوست به آن دل، که دایم پریشان توست به تار دو گیسویِ مشکین ِیار به ناز ِ دو چشم ِ جهان بین ِ یار به مُشک خُتن، خال هندوی او به شکّر لب ِ لعل ِ دلجوی او به اسرار ِ ناز ِ دو ابروی دوست به الطاف ِ زلف ِ سَمن بوی دوست به کشور گشایان ِ اقلیم ِ عشق به فرمانروایان ِ تسلیم ِ عشق به مستان ِهم صحبت ِ عقل ِ کل به افغان ِ بلبل، زهجران ِ گل به خاصان ِ در گاه ِ عزّ و جلال که پیوسته سر مست ِ وجدند و حال به پیمانه نوشان ِ روز ِ الست به تسبیح گویان ِ هشیار و مست به هشیاری ِ نرگس ِ مستشان که حور بهشت ست، پابستشان به قلب من و، لاله ی باغ عشق که بشکفته این هر دو، با داغ عشق به روشن دلان، ز آتش مهر دوست که شادند، با لطف و با قهر دوست به راز ِ هو الله، به سرّ احد به دانای علم ِ ازل، تا ابد به احمد، بهین شاهد ِعرشیان به عَنقای قدس ِبلند آشیان به خورشید ایمان رُخ ِ مرتضی نگارنده ی سرّ ِلوح قضا که در کوی وصلت، مرا راه دِه دل ِ روشن از مهرت، ای ماه دِه