تلاشی نکنید فقط این را بفهمید،

ایمانها، یا "روشن ضمیری قلٌابی"، شمارا همیشه در فاصله از حقیقت نگاه می دارد.
چه ایمان به بهشت، چه خدا یا هر نامی که شما به آن می دهید.
مذاهب و راههای معنوی تنها راه را به جزم و تعصب آلوده می کنند.

  هر راهی به تمرین و ممارست و تکرار نیار دارد. هیچ تجربه ای از بیرون ، موجب رهایی شما نخواهد شد،
نه داروی مخدر، نه مادر، نه خدا، و نه هیچ روح ابدی...  هیچ!

وقتی این لحظه اتفاق بیافتد،  شما متوجه آن خرد کلی می شوید، می فهمید با همه آنانی که به این وضعیت خارق العاده رسیده اند، شریکید. 

پس از آن در اتصال با همه چیز خواهید بود، و معمای تناقضات آشکار حل خواهد شد.
و سخنان سربسته روشن ضمیران را به روشنی درک خواهید کرد، نه از راه ذهن،
 بلکه از طریق تجربه مستقیم.

  چیزهایی هست که نمیتوان به طور مستقیم شرح داد.

شعرایی مثل حافظ و مولوی از بیان مستقیم آن اجتناب کرده اند.
پیامبرانی چون مسیح و محمد از تمثیل استفاده کرده اند،
و صوفیان بی شمار دیگری که به این وضعیت رسیده اند،
از اسطوره و افسانه استفاده کرده اند.

در ذن گفته می شود، هر کس به این وضعیت برسد،
به سادگی می خندد!!
چون لحظه ای که این واقعه رخ دهد،
درک خواهید کرد، این واقعه همیشه اینجا بوده است،

و شما همیشه آن را می شناخته اید.

اما شما همیشه تلاش می کرده ایدتا بفهمید و برای زندگیهای متمادی تنها با ذهن خود بازی کرده اید.

این، راهش نیست...

روشن ضمیری، فضای بی ذهنی است، فضایی که در روح و قلب
ادراک خالص، اتفاق می افتد

. و آن همچنین، وضعیت عشق بدون قید و شرط است. و همه تلاشهای شما برای فهم آن، بیهوده و عبث خواهد بود.

بیداری، راه بیراهی است، و اصلا ارتباطی به راه ندارد.بیشتر مردم، گروهها و سازمانهای معنوی در وهم به سر می برند ...  و به ایمانی چسبیده اند.
ولی، هر چیزی که شما به آن ایمان دارید تا بیدارتان کند، 
یا رهایتان سازد، یاوه ای بیش نیست.
حتی این کلمات!!

و هرچه بیشتر شما در این وهم اعتیادآور بمانید، بیشتر اسیر این عینک تاریک خواهید ماند.

روشن ضمیری ارتباطی به تفکر ندارد.
و اگر بتوانید درباره اش فکر کنید، دیگر روشن ضمیری نیست.

هنوز، چیزی هست. روی هدف تمرکز کنید، اما هرگز به آن نچسبید.

آن، چیزی نیست و همه چیز است.
این پارادوکس را بپذیرید.

درباره اش سخنی نمیتوان گفت. چون وضعیتی ورای سخن و شرح است.

اما شما نامهای زیادی برای آن نهاده اید.
خدا، الله، الوهیت، آرامش کیهانی، نظم کیهانی، خداگونگی، سرچشمه، منشا، مبدا....

او اینجاست، تا تجربه اش کنید.وقتی ذهن را سراسر رها کنید. وقتی تلاش را متوقف کنید،
می بینید که او همیشه اینجا بوده است. وقتی از ذهن جدا شوید، و به خود اجازه حضور دهید،آنگاه اینجا خواهید بود.

بسیار ساده، و برای بعضی، بسیار دشوار. افرادی که به این وضعیت رسیده اند، میگویند
برای رسیدن به این وضعیت کاری لازم نیست انجام دهید.

وقتی که از بودا پرسیدند
"چه زمان و چگونه آن واقعه برای شما رخ داد؟" او پاسخ داد که ناگهان این واقعه رخ داد،
وقتی حقیقتا نزاع را متوقف کنید، آنگاه به وضعیتی میرسید که شاید آن را بتوان
هشیاری کیهانی
نام نهادسپس شما در "یک" ناپدید می شوید.اگرچه، "یک" چیزی نیست. ذهن، هرگز آن را نخواهد فهمید.

وقتی از ذهن جدا شوید،
تازه آن را به دست آورده اید.

کاری نیست که برای رسیدن به این وضعیت انجام دهید چون این وضعیت، همینجا و همین حالاست وتنها کاری که شما باید انجام دهید، مشاهده است.
 هر تلاشی که شما انجام دهید،فقط شما را از حقیقت خود دور خواهد کرد. او اینجاست، همین حالا و شرح پذیر نیست...
فقط می تواند تجربه شود.

جستجو، تفکر و تلاش شما را از لحظه حال دور خواهد کرد. بیداری، تجربه است. کاملا آزاد، کاملا رها...مهم نیست چه میکنید، مهم نیست چقدر مقاومت می کنید.
روزی بیدار خواهید شد.این کلمات جدید یا اصیل نیستند. مساله شمائید:
تا کی می خواهید صبر کنید؟

همین حالا بیدار شوید!

(یا حق)