یک شب بیا ترانه ما باش آهنگ جاودانه ما باش همچون کویر تشنه آبیم باران دانه دانه ما باش ما دشتهای سرد و غریبیم خورشید بی کرانه ما باش ما ساکنان شهر امیدیم یک شب کنار خانه ما باش

هزاران قطره آب توی هوا معلق است، توی هر قطره اشکی گم شده و مهی سیاه همه چیز را در بر گرفته است. قطره ها را آرام با دستهایم پس می زنم و جلو تر می آیم، نخی می بینم بلند و سیب سرخی که از آن آویزان شده و روی هوا میان آن همه اشک می چرخد. دستم را دراز می کنم، سیب را از نخ جدا می کنم، قطره ها سر جایشان هستند اما چیزی آرام آرام فرو می ریزد... رد پایی نزدیک می شود، می ترسم و قطره ها چه معصومانه نگاهم میکنند... دنبال زمین می گردم، تکیه گاهی، کسی... اما زیر پایم هیچ نیست! دستی دوباره سیب سرخ را به نخ گره می زند، سیب می چرخد، رد پا دور می شود و صدایی آرام زمزمه می کند: سیب سرخ عشق را هیچگاه نباید چید... می خواهم نفس بکشم اما گم شده ام. همه چیز دوباره می ایستد و فقط سیب است که می چرخد... کسی از دور نزدیک می شود، انگار می خواهد سیب را از نخ جدا کند و من در سکوت قطره ای شده ام پر از اشک و چه معصومانه نگاهش می کنم........