ماه، دریا را به خود می خواند و، آب، با كمندی، در فضاها ناپدید؛ دم به دم خود را به بالا می كشید . جا به جا در راه این دلدادگان اختران آویخته فانوس ها . *** گفتم این دریا و این یك ذره راه ! می رساند عاقبت خود را به ماه ! من، چه می گویم، جدا از ماه خویش بین ما، افسوس، اقیانوسها ... ................................................................................... به پیش روی من، تا چشم یاری می كند، دریاست ! چراغ ساحل آسودگی ها در افق پیداست ! درین ساحل كه من افتاده ام خاموش، غمم دریا، دلم تنهاست . وجودم بسته در زنجیر خونین تعلق ها ست ! ***** خروش موج، با من می كند نجوا، كه : - « هرل كس دل به دریا زد رهائی یافت ! كه هر كس دل به دریا زد رهائی یافت ... » ***** مرا آن دل كه بر دریا زنم، نیست ! ز پا این بند خونین بر كنم نیست ، امید آنكه جان خسته ام را ، به آن نادیده ساحل افكنم نیست ! ................................................................................ زمان در خواب و دریا قصه پرداز، خیالم در بلندی های پرواز، ز تلخی های پایان، می رسیدم به شیرین شگفتی های آغاز !

بیا درویش بشیم خاكی و بی ریا شیم بغض تن را بشكنیم از من وما رها شیم بیا پروانه صفت به دور هم بگردیم زیر چتر معرفت یك دل و یك صدا شیم زندگی با كبرصفا نداره عالم فانی بقاء نداره اونهایی كه خاكی اند عاشق دل پاكی اند پیش خدا عزیزنو شاه و گدا نداره اونهایی كه خاكی اند عاشق دل پاكی اند پیش خدا عزیزنو شاه و گدا نداره افتاده شو مغرور نباش پروانه شو بی نور نباش اینهمه به مال ومنالت نناز یا اینكه به حسن جمالت نناز دو روز د نیا كه منم نداره خوردن حرص بیش و كم نداره اونهایی كه خاكی اند عاشق دل پاكی اند پیش خدا عزیزنو شاه و گدا نداره اونهایی كه خاكی اند عاشق دل پاكی اند پیش خدا عزیزنو شاه و گدا نداره افتاده شو مغرور نباش پروانه شو بی نور نباش زندگی بذر محبت كاشتن نه به ناداری و نه به داشتن حاصل عمر گرانمایه ما نامی نیك به جا گذاشتن حاصل عمر گرانمایه ما نامی نیك به جا گذاشتن زندگی با كبرصفا نداره عالم فانی بقاء نداره اونهایی كه خاكی اند عاشق دل پاكی اند پیش خدا عزیزنو شاه و گدا نداره اونهایی كه خاكی اند عاشق دل پاكی اند پیش خدا عزیزنو شاه و گدا نداره افتاده شو مغرور نباش پروانه شو بی نور نباش جانانه شو منفور نباش افتاده شو مغرور نباش پروانه شو بی نور نباش