IMAN .

جاده هاهمه بیمارند-مسافری به راه نمی آید.بیاترانه بخوانیم ونقشهایی را كه به هیچ كجای جهان نمی خوانندازدرودیواربرداریم وجیبهایمان راازیاس پركنیم.سفیدرنگ من است ویرانه عطرتوست. ابرنیست-چیزی نمانده است وهرچه ازتورنگ میگیرد-زیباست. ای ماه ای نازنین!تمام درهای بسته خوب می دانند چقدرتنهایی ام به تنهایی ات گره خورده است.مارا نگاه به هم بوسه می دهد. بیا...ستاره بدزدیم.

هرگزازمرگ نهراسیده ام-اگرچه دستانش ازابتذال شكننده تر بود هراس من-باری-مردن درسرزمینی ست كه مزدگوركن ازآزادی آدمی افزون باشد.جستن-یافتن-وآنگاه به اختیاربرگزیدن واز خویشتن خویش باروئی پی افكندن-اگرمرگ راازاین همه ارزشی بیشترباشد حاشاكه هرگز-هرگزازمرگ هراسیده باشم...

به پیوندشاخه هایش باستاره می اندیشیدچناربی ترانه ای كه كودكیش راكنارچشمه گم كرده بود.كنارخیابان عاشق شدوریشه هایش به نفت كه رسیدخاطره هایش به شعله بدل شد.( درختی كه ترانه هایش چیده می شودهیچ پرنده ای برشاخه های سوخته اش پرنمی زننداین راتمام فصل های ناتمام می دانند. ) نه پیچكی كه همه چیزرازیرپاگذاشت-نه شقایقی- كه هیچ باغچه ای اهلی اش نكرد...منم كه به پیوندشاخه هایم باپنجره های بلندفكرمی كنم ودرغروب ریشه هایم...كم كم... ازچشم تومی افتم.