چند سال پیش تصادفی صفحه موسیقی یکی از روزنامه ها را خواندم من که اطلاعات موسیقیم زیر صفر است خیلی کم مطلبی در مورد موسیقی می خوانم ، تو اون نوشته خبر از پخش کاستی از یکی از خوانندگانی که قبل انقلاب در کلوبی می خوانده و همان زمان در تصادفی فوت نموده داده بود ، خواننده افشین نامی بود ، گذشت و فردای آن روز که از آمادگاه رد می شدم کاستش را خریدم ، آن زمان هیچ گاه فکر نمی کردم یکی از ترانه هایش همذات پندار ترین ترانه زندگی من باشه
و اون ترانه

گذشتههههه  یک زخم پیر و کهنه است خوب نمی شه
تو ابرا یک ابر گریه سازه دور نمی شه
یک مرغ جلده که هیچ وقت نمی ره
یک دشت خشکه ،که با اشک جون می گیره
یک زنجیر یک بنده ، یک دیوار بلنده
گذشته جنس کوه مثل سنگه
چه سخته چه سخته
گذشتن از تو دیوار گذشته
یک خوابه رسیدن به فردایی که پشت آن نشسته
گذشته ، تو فریاد تمام گریه هامی
یه عمره ، تو بیداری تمام قصههامی
تو شبها ما به بیزاری کشوندی
تو خورشی یک خواب را سوزوندی
تو آزاری تو دردی ، یه دیوار بلندی
گذشته جنس کوهی مثل سنگی
چی می شد چی می شد تمام لحظه های من بمیرن
بمیرن ، بمیرن که امروز منو از من نگیرن
که امروز منو از من نگیرن