زاده شد ، سالها پیش زاده شد. در گرگ و میشِ عشق و هوس در کمال تو که بی معناترین بود و در عظمت عشق که بی مقدار بود . در بوها و رنگ ها. زاده شد در آغوشم و ذهنی که آبستن بود. رخنه کرد ، در همه چیز و همه کس در چشم ها و نگاه ها . در قابها و نقابها. نفسش کشیدم ، جزئی از من شد ، با خنجری و عطر گلی. وچه آسان خاکستری را سیاه نمود و ذهن را یائسه در تلخیِ شکر و در سکوت سردِ خودش، سفیدترین دستها را به آغوشِ خاک سپردم. نامم نهاد ، نامش نهادم . درد ، وجود

من هرگز نمی نالم...قرنها نالیدن بس است...میخواهم فریاد بزنم...!اگر نتوانستم سكوت میكنم.... (علی شریعتی)