در پس پرده های یکرنگی و وفا کوهی از خشم و نفرت از دریاهای آبی رنگ معنای وسعت بی پایان توقف از کدام طوفان باز می خیزد تمام بودن و نبودن من و این موجی است از میان صفای آرامش من که معنای آبی آسمان را به دریا سپردم من که معنی طوفان را به سختی سنگ ساحل سپردم باز می توانم از دریا به دریا ببارم؟ باز می توانم سکوت بهار را به زوزه ی زمستان بسپارم؟ آرامش جاودان من تا ابد معنایی ندارد شاید نا امیدانه به نور بی پایان خمود در افق بنگرم به نور سرخ رنگ بسته از غروبی تنگ اما دوباره شب فرا می رسد شب دور نیست لحظه ای دیدن دریا لحظه ای سرخی وصل در انتهای آبی!