تو به من خندیدی

و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه ی همسایه

سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلوده به من كرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاك

وتو رفتی و هنوز،

سال ها هست كه در گوش من آرام،

                                            آرام

خش  خش گام تو تكرار كنان

می دهد آزارم

ومن اندیشه كنان

غرق این پندارم

كه چرا،

     خانه ی كوچك ما

                          سیب نداشت