كاش در دهكده عشق فراوانی بود توی بازار صداقت كمی ارزانی یود كاش اگر گاه كمی لطف به هم میكردیم مختصر بود ولی ساده و پنهانی بود كاش به حرمت دلهای مسافر هر شب روی شفاف ترین خاطره مهمانی بود كاش دریا كمی از درد خودش كم می كرد قرض می داد به ما هرچه پریشانی بود كاش به تشنگی پونه كه پاسخ دادیم رنگ رفتار من و لحن تو انسانی بود مثل حافظ كه پر از معجزه و الهامست كاش رنگ شب ما هم كمی عرفانی بود چه قدر شعر نوشتیم برای باران غافل از آن دل دیوانه كه بارانی بود كاش سهراب نمی رفت به این زودی ها دل پر از صحبت این شاعر كاشانی بود كاش دل ها پر افسانه ی نیما می شد و به یادش همه شب ماه چراغانی بود كاش اسم همه دختركان اینجا نام گلهای پر از شبنم ایرانی بود كاش چشمان پر از پرسش مردم كمتر غرق این زندگی سنگی و سیمانی بود كاش دنیای دل ما شبی از این شبها غرق هر چیز كه می خواهی و می دانی بود دل اگر رفت شبی كاش دعایی بكنیم راز این شعر همین مصرع پایانی بود عشق یعنی رازقی ، یعنی نسیم عشق یعنی مست گشتن از شمیم عشق یعنی آفتاب بی غروب عشق یعنی آسمان ، یعنی فروغ عشق یعنی آرزو ، یعنی امید عشق یعنی روشنی ، یعنی سپید عشق یعنی غوطه خوردن بین موج عشق یعنی رد شدن از مرز اوج عشق یعنی از سپیده تا سحر عشق یعنی پا نهادن در خطر عشق یعنی لحظه دیدار یار عشق یعنی دست در دست نگار عشق یعنی رقص آب و آینه عشق یعنی عقل شد مدهوش تو عشق یعنی مست در آغوش تو عشق یعنی لب به لب انداختن عشق یعنی جامه را انداختن عشق یعنی لحظه های بی قرار عشق یعنی صبر ، یعنی انتظار عشق یعنی اشتیاق و اضطراب عشق یعنی دلهره ، یعنی شتاب عشق یعنی اشک ، یعنی عاطفه عشق یعنی یادگاری ، خاطره عشق یعنی لایق مریم شدن عشق یعنی با خدا همدم شدن عشق یعنی جام لبریز از شراب عشق یعنی تشنگی ، یعنی سراب عشق یعنی خواستن ، له له زدن عشق یعنی سوختن ، پر پر زدن عشق یعنی سالهای عمر سخت عشق یعنی زهر شیرین ، بخت تلخ عشق یعنی با "خدایا" ساختن عشق یعنی چون همیشه "باختن