پشت پرچین خیال انگار شعری مانده بود 
در پس این کوچه های نم گرفته خاطراتی از تو بود
ای طنین شعر من ... ای بی صداتر از سکوت
بی تو با قلبم تمام واژه ها بیگانه بود
مثل یک گل گم شدی در عطر و بود صد بهار
در پی تو این دل عاشق پر از سودای هر پروانه بود
بر در میخانه ی عشثت دلم بی تاب بود
مثل شمعی روشن اندر خلوتی از یاد بود
میروی منزل به منزل قلب من از سوی تو
کی کجا ؟ خواهم رسید از این بیابان سوی تو
بر سر سوگند عشثم تا ابد خواهم نشست
من همان بانوی عشقم کز پی دلدار بود