تمام زندگی من ارزو هایست که بر یک تابوت نهادینه شده است و بر کوچه باغی که نه در ان دیگر اقاقی وجود دارد که عاشقی بر روی ان دلی بکشد و نه اصلا عاشقی دیگر از ان کوجه باغ گذر میکند دفن شده است گاه گداری شکست حوردگان روزگار برای تقویت خاطره از دست رفته خود گذری میکنند و تلنگری برای روزهای بر باد رفته خود بر مغز و روزگار که روزی را پیش فروش کرده میرنند و خدا را نفرین میکنند که چرا ادم شدند و مرگ را نفرین میکنند که چرا نمی اید و انها را در کنار تابوت ارزوی من دفن کند و بر زندگی سلام میفرستند که خیلی زیباست با تمام دردهایش  و من را هم دوست دارند ان عاشقان! زیرا من هم در بستری از اروزهایم دفن شدم و سوگند بر ایینه که هیچ گاه نگران تنهایی خویش تن نیستم چون ارزوهایم با من است و این اروز هایم مژگانی دارد که اقیانوس های خیال باخ هم نمی تواند این چنین موجی از عشق بنوازد و سلام میفرستم با تمام بی جانیم بر مژگان که ارزوهایم در ان نهفته است.