تو مترسک نیستی، آدمی

اینجا هم آخر دنیا نیست، یه تیکه از راه دنیاس

نخند،

مثل قبل اخم کن

عین مرد برو جلو

ول کن این ترانه ها و شعرای عوضی رو...

همشون یه مشت آشغالن

هیچی نیستن، هیچی

هممون روانی شدیم، قبول!

هممون یه جوری افسردگی پیدا کردیم، بازم قبول.

از درد معاشه که اینجاها کار می کنیم(کار که نه چون اگه اونچه اونی که من می شناسم تو شرق و هم میهن می نوشت، الان اینجا کار نمی کنه... فقط وقت می گذرونه) قبول.

اما یه نگاهی کنیم، اون خورشید که بهش فکر می کردیم هنوز وسط آسمونه.

کی 10 ساله قبل تو رو ساخته؟ این خودت بودی... نه چیز دیگه! همونی که باعث شده این راهو انتخاب کنی.

تکون بخور، هیچی عوض نشده.

اونی که اون جا نشسته، می خواد که تو همینجوری بشی...

نه می ندازتت زندان، نه شکایت می کنه، نه اعدامت می کنه... باهات کاری نداره.

خورشیدت اونجاس، هنوز وسط آسمون، تو هم همونی... راهم همونه.

فقط یه مشت سنگ ریزه ریختن جلو پات... اینا صخره نیستن، باور کن... سنگ ریزه هستن.

فقط هشت سال تو یه جاده اسفالت راه رفتی... حالا که جاده خاکی شده فک می کنی خیلی سخته!

ولی فقط فک می کنی... اینا همون پاهاس رفیق، تکون بخور راه برو.

خورشیدت از بین نرفته، تو همه وقتت رو گذاشتی این سنگ ریزه های حقیرو نگاه کنی...

یه تکون بخوری، خورشیدتو نگاه کنی، تو همونی که باید بری.

راستی... راه رفتن تو جاده صاف و اسفالت کار هر بچه محصلی هم هست!

تو که بچه نیستی، مرد این راهی... اتفاقن الان وقتشه که ثابت کنی کی هستی...

مردای گنده فقط تو شرایط سخت می تونن گنده باشن.

گنده شو، اونقدری که شایسته اسمته!

الانه که می تونی بگی هستی.

سگی که وق وق کنه، پاچه نمی گیره.

ساکت و آروم، گرگای اطراف جاده الان مست قدرت شدن،

آروم و ساکت، بلند و سرفراز، چشتو بدوز به خورشید، اما مواظب باش«ساکت و آروم» طوری که صدای قدم هاتو نشنون... عبور کن از این تیکه هم.

اینجا اخر دنیا نیست... یه تیکه از راه دنیای ماس... به خدا همچین ازش رد می شیم... نمی فهمن.

بزار مست قدرتشون باشن... ماها داریم رد می شیم.

فقط توروخدا، یک بار دیگه از این سنگ ریزه های معاش و ترس و افسردگی چشمتو بردار، خورشیدو یه نگاه بنداز.

نگاش کنی جذبه  گرفتت...

برو به امید خدا

بزار روزنامه مونو بگیرن.

حقوق ماهانه مونو بگیرن.

نزارن راحت حرف بزنیم.

فردا رو از ما نمی تونن بگیرن، این دیگه کار خورشید و ماهه

این کاره تقویمه

فردا یه روزه جدیده

من و تو همون من و توی چار سال قبل

خورشیدم همون خورشید

---------------------------------------

می فرماید که:

حرکت از این بیش شتابان کنیم

ولوله در ولوله باران کنیم

جنگل و شهر و ده و کوه و کمر

از نفس خویش شکوفان کنیم

دانه هر گل که تو پر پر کنی

باز بکاریم و دو چندان کنیم

پای بکوبیم و بر آریم دست

خنده زنان ترک سر و جان کنیم

تا تو بدانی که چه ما می کنیم

هر چه تو گفتی نکنید آن کنیم

آتش پنهان درون را برون

از دل خاکستر ایران کنیم

باز بسازیم بنایی دگر

ساخته ای هر چه تو ویران کنیم

خواب و خیال خوشت آشفته ایم

بیش از این نیز پریشان کنیم

کار من گزارش نوشتنه، از همین حالا دوباره کارمو درست انجام می دم، مثل قبل از این . تو هم اگر کارتو درست انجام بدی از این به بعد خیلی بهتر می شه.