نشسته­ام وسط دشت تا کمر در خاک

شب است، خونِ تو از نیزه می­چکد بر خاک

دلم کشیده که هفتاد و چند پروانه

دوباره پر بکشد روی چند لشکر خاک

نوشته­ام غزلی را به دفترِ خونم

نگاه کن قلمم نیزه است؛ دفتر خاک

به درد و غربتِ آن لحظه­ای می­اندیشم

که ایستاده­ای و دُور و بر سراسر خاک

چگونه دست نگه داشت تا شهید شدی –

زمینِ منفعلِ تا همیشه بر سر خاک!؟

زمین بلند نشد تا تو را به دست آورد

کشید جسمِ تو را تا همیشه­ها در خاک

غریب واقعه­ای درگرفته در عالم

که ماه هم امشب سجده می­کند بر خاک­