رفتم،مرا ببخش و مگو او وفا نداشت

راهی به جز گریز برایم نمانده بود
این عشق آتشین پر از درد بی امید
در وادی گناه و جنونم كشانده بود

رفتم كه داغ بوسه پر حسرت تو را
با اشكهای دیده ز لب شستشو دهم
رفتم كه نا تمام بمانم در این سرود
رفتم كه با نگفته به خود آبرو دهم

رفتم مگو،مگو كه چرا رفت، ننگ بود
عشق من و نیاز تو و سوز و ساز ما
از پرده خموشی و ظلمت، چو نورصبح
بیرون فتاده بود به یكباره راز ما

رفتم، که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم

در لابلای دامن شبرنگ زندگی

رفتم،که درسیاهی یک گور بی نشان

فارغ شوم ز کشمکش و جنگ زندگی

من از دو چشم روشن و گریان گریختم

از خنده های وحشی طوفان گریختم

ازبستر وصال به آغوش  سرد هجر

آزرده از ملامت وجدان گریختم

ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز

دیگر سراغ شعله آتش ز من مگیر

میخواستم که شعله شوم سرکشی کنم

مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر