سالهاست جان گرفتنی را به انتظار نشستم .... بهار ها گذشتند و جز سرمای زمستان ها به جان ... دریغ از سبزی وجود ... تنها سبزها را به دیده دیدم و در دل... جز حسرت و سیاهی هیچ نماند... زمان ...روز و شب ها را بی رحمانه بر عمرم نشاند ...... گویی طبیعت نیز رنگهای شادمان را از ما دریغ می کرد و جز تیرگی ...... سهم ما هیچ نبود....
تنها آسمان نور امیدش را بی دریغ هر صبح بر من می تابد و آبیش..... آرامشی عجیب بر جان و دل می بخشد ..... چشم به آسمان دارم و... از این رو استوارم ...
پيام ضروري
وقتی در زندگی به داشتنی های خود فکر می کنیم خود را خوشبخت
و زمانی که به نداشته می اندیشیم خود را بدبخت حس می کنیم .
