در کوچه های شهر دیگر کسی به کسی سلام نمی کند تو نیز غریبه ای غریبه به غریبه لبخند نمی زند وقتی شبها خسته و تهی به چشم هایی زل می زنی که به جای تو می پرسند چرا خیالت آسوده می شود اما باز هم نمی پرسی چرا! وقتی با شب های شیشه ای ماه و ستاره ها را بر شیشه های تیره ی ذهن تو سنجاق می کنند و القا می کنند که فاصله ها را نباید دید و با نباید باید نفس کشید تو آنقدر لبالب از جواب می شوی که باز هم نمی پرسی چرا! در روزگار ما "ما" چه بیهوده گم شده ایم و من در حسرت تو و تو در حسرت ما بر شیشه های پنجره ای ناپیدا چه با اشتیاق سنگ می زنیم در ازدحام کوچه های شهر دیگر کسی به کسی سلام نمی کند در ازدحام سایه های غریب شهر و در غوغای خاموش ترانه های هرجایی دیگر کسی نمی پرسد که افسانه ها چرا مرده اند یا چرا گلهای خیال در گلدان شعر شاعران پژمرده اند وقتی که از گامهای خسته خورشید به هنگام غروب بغض می کنی کسی نمی پرسد که چرا مغموم و دل شکسته در گوشه انزوای خویش تنها نشسته ای! دیگر کسی نمی پرسد که چرا در ازدحام چراغهای شهر شعله های شمع به سوی پروانه پر نمی کشند نه، دیگر کسی نمی پرسد که چرا پروانه بی خبر در پای تیرچراغ برق افتاده است قلبش نمی تپد چرا یا چرا پروانه مرده است!

تنها ترین من تنها نذار منو تنها سفر نکن سفر نکن این دل شکسته از یاد رفته رو دیوونه تر نکن حرفی بزن گلم من کم تحملم با گریه های تو روزهای شادم از یاد میبرم اما چه فایده میترسم عاقبت از یاده تو برم کم گریه کن گلم من کم تحملم ... با چشم های خیس این چشمه های غم با گریه های زیاد با خنده های کم کم گریه کن گلم من کم تحملم ... با من بمون گلم من کم تحملم ...