_{بهار آمد گل و نسرین نیاورد
نسیمی بوی فروردین نیاورد
پرستو آمد و از گل خبر نیست
چرا گل با پرستو همسفر نیست ؟
چه افتاد این گلستان را ،‌ چه افتاد
كه آیین بهاران رفتش از یاد ؟..
چرا خون می چكد از شاخه گل ؟
چه پیش آمد ؟ كجا شد بانگ بلبل ؟
چه دردست این،چه دردست این،چه دردست
كه در گلزار ما این فتنه كرده است ؟
چرا در هر نسیمی بوی خون است ؟
چرا زلف بنفشه سرنگون است ؟..
چرا پروانگان را پر شكسته است ؟
چرا هر گوشه گرد غم نشسته است ؟
چرا مطرب نمی خواند سرودی ؟
چرا ساقی نمی گوید درودی ؟
چه آفت راه این هامون گرفتست؟
چه دشت است این‌كه خاكش خون گرفتست ؟
چرا خورشید فروردین فرو خفت ؟
بهار آمد ؟ گل نوروز نشكفت !
مگر خورشید و گل را كس چه گفته‌ست؟
كه این لب بسته و آن رخ نهفته‌ست؟
مـگـر دارد بـهـارِ نـو رسیـده
دل و جانی چو ما،‌ در خون كشیده ؟..}

_{بهارا تلخ منشین ! خیز و پیش آی
گره وا كن ز ابرو ، چهره بگشای
بهارا خیز و زان ابر سبك‌رو
بزن آبی به روی سبزه‌ی نو
سرو رویی به سرو و یاسمن بخش
نوایی نو به مرغان چمن بخش..}

_{بهارا ، بنگر این دشت مشوش
كه می‌بارد بر آن باران آتش
بهارا ، بنگر این خاك بلاخیز
كه شد هر خاربن چون دشنه خونریز
بهارا ، بنگر این صحرای غمناك
كه هر سو كشته ای افتاده بر خاك
بهارا ، بنگر این كوه و در و دشت
كه از خون جوانان لاله گون گشت
بهارا ، دامن افشان كن ز گلبن
مزار كشتگان را غرق گل كن ...}

_{ه.ا.سایه}