شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی تو را با لهجۀ گلهای نیلوفر صدا کردم تمام شب برای باطراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم... پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس تو را از بین گلهایی که در تنهاییم رویید، با حسرت جدا کردم و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی "دلم حیران و سرگردان چشمانیست رویایی و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم..." همین بود آخرین حرفت و من بعد از عبور تلخ و غمگینت حریر چشمهایم را بروی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم نمیدانم چرا رفتی... نمیدانم چرا... شاید خطا کردم... و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی نمیدانم کجا... تا کی... برای چه... ولی رفتی... و بعد از رفتنت باران چه معصومانه میبارید و بعد از رفتنت یک قلب بارانی ترک برداشت و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر میداشت تمام بالهایش غرق در انده غربت شد و بعد از رفتن تو آسمان چشمهایم خیس باران شد و بعد از رفتن تو انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد... کسی فهمید نام مرا از یاد خواهی برد و من با آنکه میدانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد، هنوز آشفته چشمان زیبای توام برگرد...! ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد و بعد از اینهمه طوفان و وهم و پرسش و تردید کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت: "تو هم در پاسخ این بیوفاییها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم" و من در حالتی مابین اشک و حسرت و تردید- کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل- میان غصه ام از جنس بغض کوچک یک ابر نمیدانم چرا؟ شاید به رسم عادت پروانگیمان باز برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم...