مادر می گوید: ای دخــتر من بــاز کــه تو حــامله هـستی یک بـــار دگـر مـنـتــظر قابــــله هسـتــی بایـد که بـگـیــری جلــوی این شکمــت را اینقدر چرا تو شکــمویـی دلــه هســـتـــی؟ دختر: والله شــدم از دســـت خـودم پـاک کـلافــه رفتــیـــم شـبی با پســری جــانــب کــافــه دیـــدیم که آن کــافه شلــوغ است ز مـردم گفتـیـم کـمـی هــــم بـــرویــم زیـر مــلافه مادر: حــیف از پــدر و مــادر ایـنقـدر نجیـبــت افسوس که از حجب و حیا نیست نصیبـت تشریــح بـکــن بود چـگونـــه جریـانــش؟ آخـر بـه چـه تـرتــیـب چنین داد فریـبــت؟ دختر: او بر لب مـن بوســـه زد و لال شـدم مــن حرفـی ز عروسی زد و خوشحال شدم من من غرق خوشی بودم و در فکر عروسی افســوس کـه یـک مرتـبـه اغـفـال شدم من مادر: انگـار کــه در وی زمین هــرچه بــلا بود از روز ازل قســمــت مــا طــالع مــا بـود ما چـاره نــداریــم کـنـون غـیــر شکـــایت نامش چه بود آن پسرک اهـل کــجا بـــود؟ دختر: ای مــادر مـــــن دور بـــود از تــو بـلـیّــه بایــد بکنـــــم بنـــده یــکــی لیــست تهــیّّه یا کــار حســـن بـوده و یـا کـار مـنوچـهــر یا نـــاصــر و یـا ایــــرج و یا اینـکه بقـیه