i_tanha_i

در این دنیا که حتی ابر نمی گرید به حال ما همه از من گریزانند تو هم بگذر از این تنها.


ای تو دیر آمده و زود نشستی به دلم
عاقبت نیمه شبی ، صبحدمی یا سحری
از تمنای تو من میمیرم!
چون درخت كاجی
كه به امید وصال باران
پیكر خسته خود تا لب آن ابر كشید
ابر سنگین دل بود
رعدها كرد و غرید
روزها طول كشید...
عاقبت كاج به یاد باران
كمر خم كرده و خشك و سوزان
گوشه گرم فضا جان سپرد!
صبح دیگر باران،
شرمگین از آن همه سنگین دلی خود ، لرزان
سوی او می آمد
آه اما افسوس
كه چنین آمدنی سود نداشت!
كاج سرسبز كه در سایه آن ،
من و تو قصه دل می گفتیم
خشك گردیده و گشته بیجان
بیم از آن دارم من
كه تو هم چون باران
روزی آیی به برم كز دل من نیست نشان!
و دریغا آن روز
شوق دیدار تو هم زنده نخواهد كردن
الفتی را كه بمرد
ودلی را كه فسرد!

30/خرداد/1367