هر چه می خندیم برخی چهره درهم میكشند
خنده را هم با مداد دودی غم می كشند
سرخوشان ازبیم غم دنبال شادی می دوند
لولیان از فرط شادی نشئه غم می كشند
تاجران در بیت شان آروغ شرعی می زنند
شاعران در شعرشان آه دمادم می كشند
پشت این بازار ناموزون ترازودارها
عقل را كم می خرند و عشق را كم می كشند
آخرت جویان خدایا بیشتر دنیایی اند
آخر از چاه زنخدان آب زمزم می كشند
نقش اگر باشد عزاگویان حیدر حیدرند
نقشه ای باشد اگر با ابن ملجم می كشند
گول این نقش آفرینان ثناگو را مخور
بیشتر گرسیوزان را شكل رستم می كشند
ای خوشا آنان كه نقاّشان درد مردمند
عید را عید و محّرم را محّرم می كشند
