امپراتور كلمات: 

از  راه كه رسیدی قلعه ات راساخته بودی.نشستی تو ی آن قلعه آبی بلند و پشت كردی به آدمها/به كوچه ها/به شهر و به حوض پر از  ماهى@   نشستى پشت آن پنجره بسته كه هواى نمناك دوستى از آن عبورنمیكرد. همان شب بود كه روى تمام شیشه ها نوشتى: "عبور پرنده ممنوع"   چشمهایت انگار دیگر رد هیچ ستاره اى را در آسمان دنبال نمى كرد.       خورشید كه بالا مى آمد حتمآ هواى زندگى به سرت مى زند. هواى باغ   حوض و سیب خنده.توى قلعه نه درختى سبز مى شد نه سیبى.          

قلعه تو چراغ  هم نداشت.آخر در قلعه اى كه پر از تنهایى باشد شمع ها حتى ناى گریه كردن هم ندارند.