کاش روز هم        مثل شب روشن بود!      کاش غم می خندید      کاش او از خاطره هام نمی رمید

من کمی بی تابم      لحظه ای بیدار و لحظه ای در خوابم    خواب؟  نه!!!     من کابوس تاریک مهتابم!

آینه گفت بیا بی شرم باش   مگه آدما چقدر می فهمن!!!     مگه اون فهمید دلت مسافره     رفت و شد یه خاطره!

حادثه رفتن اون نبود و نیست               حادثه مرگ یک ارزش بود         حادثه خواستن اون        ولی سازش بود!  

پاسخ یک لبخند                   یک نگاه گذرا نیست        بی دلیل خندیدن         مرهم این درد ها نیست

درد چیست؟!!                      یک نگاه گذرا؟   بی معنا؟  نه!  درد  پرستیدن پنهان و دیدن واقعیتهاست!

دزدانه به دنبال نگاهی دویدن                                 بی صدا به اوج فریاد رسیدن              

در خواب       بوسیدن و بوسیدن و بوسیدن یک قاب خیالی       ای کاش بیایی که زمان خواب ندارد!!!

شب تاریک من این بار مهتاب ندارد            نه!!!                  من خودم خواب مهتابی یک آغازم        

                                                        من به من محتاجم!!!