داستان در مورد مرد كوه نورد مغروریه كه هیچ كس و هیچ چیزی رو جز خودش قبول نداشت. حتی اعتقادی هم به خدا نداشت... یه روز تصمیم میگیره بلند ترین قله دنیا رو تك و تنها فتح كنه ... راه میفته .. خیلی خوب پیش میرفته ... چندین روز از كوه پیماییش میگذره .. یه شب وقتی تخمین میزنه میبینه فاصله چندانی با قله نداره .. تصمیم میگیره تو تاریكی شب و سرما به راهش ادامه بده ... و تا صبح صبر نمیكنه ... همینطوری كه داشته بالا میرفته ، پاش لیز میخوره و از اون بالا پرت میشه ، چند دقیقه همینطوری داشته سقوط میكرده كه یك دفعه طنابی كه دور كمرش بوده سفت میشه و اون ما بین زمین و آسمان و در تاریكی شب و اون سرما معلق میمونه .... چند لحظه سكوت ..... فكری به ذهن كوهنورد میرسه ... - خدااااا .. اگه واقعا وجود داری و خدایی هست .. منو نجات بده - ............. - شنیدم همه وقتی مشكلی دارند .. تو براشون برطرف میكنی ... اگه واقعا هستی و وجود داری .. منو نجات بده .. قول میدم از اگه نجاتم بدی از این به بعد بهت ایمان بیارم و از بنده های مومنت بشم ... بعد چند لحظه صدایی در كوه پیچید.. - اگر الان به من ایمان نداشته باشی نمیتونم نجاتت بدم .. باید اول ایمان بیاری - ایمان دارم... نجاتم بده... بهت ایمان آوردم ... - پس طنابی كه ازش آویزونی رو پاره كن .. - چی ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ ............... چرا حرف الكی میزنی؟ اگه پاره اش كنم كه حتما میمیرم ..... - این تنها راه نجات تو هست ... اگه به من ایمان داری و میخواهی نجات پیدا كنی .. طناب رو پاره كن - پاره نمیكنم .. صبر میكنم تا صبح كه امداد گرا برسن و منو پیدا كنند .............. صبح روز بعد . امداد گران جسد یخ زده مردی كه از طنابی آویزان بود را پیدا كردند ... كه اون مرد با زمین فقط 1 متر فاصله داشت .......................