روز خلیج فارس بر همه مبارك...اینم شعری كه هفته ی پیش برای ایران و خلیج فارس و ایرانی های عزیز گفتم ................................... پاك ترینْ خاك ( فارس ترین خلیج ) ........................................ درْ می گذرمْ ازْ تو...در می گذرم ازْ من...در می گذرم ازْ خود...در می گذرم ازْ روح...منْ سبزم...منْ درختم...ولی آتشْ به میانْ آمد...بسوزاندْ اینْ من...ویران كردْ فاصله ی خاك و درخت...خاكسترْ كردْ سبز شدن هایت ، ای برگهای من...ازْ خاك تا خارك...ازْ كوی سرشتْ تا گیلان بهشت...ازْ گرمی زاهدان تا سردی های همدان...همه راه بهشت...همه ساز بهشت...درْ پاك ترین خاك بهشت ، همه بوی تو و اینْ خاك و شهید پیچیده...لاله ها برخاسته و دلداده خاك...شقایق های كثیر و ره بی پایان تو... در فارس ترینْ خلیج ، آبی تویی...من ، آب و تو آبی تر...من ،‌ ساحل و تو دریایی...درْ خاك رهت هرْ دلْ می رود به سویت... آبت همه نعمت...اسمت همه شكر...نامت شده برْ نقشه ی دنیا جاوید...ازْ آسمان خزرت تا كه ته شیرازت...ازْ تهران تا بندر عبّاست ، همه شاعرها ، همه عارف ها دادی به دنیاها...ازْ بدو جاوید نامتْ‌ ایْ ایران ، مردمانت همه بودند ، پاك وشریف... و اینْ پاك ترینْ خاكْ تویی ،‌ ایْ ایران...اینْ خاك بهشتْ ما را به تو می رساندْ ایرانم...خلیجت همیشه بوده به فارس و بازْ می ماند...و كسی نتواند بدهد نام دگر...چونْ تو نام منی و هزارانْ من...چون تو جان منی و هزارانمْ من...چون تو خاك وطن، بوی عطر بدنم...چون تو فارس ترینْ خلیج هرْ ایرانی...چون تو كشور پهلوان ، پوریا و نامدارانی...چون تو،‌منزل اماممان رضا(ع) ،‌خراسانی...چونْ زنجیر كوهانتْ البرز...چون دو قطب عظیم ،‌ شود الوند و دماوندت...تو ایرانی...تو ایران منی... نتوانی بگیری وجبی را ازْ ما ،‌ ایْ دست پلید...اینْ منْ هستم ، اینْ خواهر و برادرانم هستند...اینْ ایرانْ‌ است...اینْ فارس ترینْ خلیج اینْ دنیا است...اینْ خلیج فارس و آبی رفیق آبی هاست...اینْ نامی است كه مادرم گذاشته برْ من...جزْ نام خودم ،‌ نام تو و هزارانْ تكه ی خاكتْ برْ من...اینْ‌ نام تو را با خدا همراه است...ایران ، آبی ام؛؛؛

.................دوست ، كه بود؟؟؟ (سرو درخشان)............... عشق ، یعنی ، یك نفر، داد خدا را هدیه ، به یك ، لایك...عشق ، یعنی ، یك نظر، دیدن دوست...چه در، نماز، چه در، دعا و در، دل سپیده روی...دوباره باز، حضورمان ، پُر، از، خداست...كه می دهد ، دست ، به ، این ، نیاز...و در، این ، دلتـنگی های ما ، باز، می توان ،‌ تـنها گفت : به یاد سرنوشت!!!حضور كودكانه ی خودم ، در، این ، سنین ، آبی آسمانی را، دوباره دیدن است...و خدا را، در، آغوش ،‌ كشیدن است...و قرآن ،‌ براستی كه ،‌ دستْْ خط خداست...و چه ، زیـباست ، براستی ها و درستی هایش...و انگار، سبزی تن من ،‌ تنها برگی است كه ، فتاده از، شاخه ی عشق...و خدا می داند ، كه ، هر، برگ زرد ، روزگـاری عاشق سبز( خـدا ) بود...و بـاز، رنگـش را به عشق ،‌ تقـدیم كرده...كه عشق ، كه خـداست...و عشق ، سبزی بهاره ی ماست...و عشق ، بوی رطوبت تـنهایی هاست...و افق دوست ، كجاست؟؟؟تا طلوع یادگاری ها ، چقدر ، است ، زمان معرفت؟؟؟در، پیرترین ، درخت كهنْ گناه ما ریشه ی ادراك سیاهی هامان ، چه تـنومند...و امّا هست ، بذر ثوابی كه می زند ، روزی ،‌ سر، از، خاك دلم ، بیرون...و امّا كو بسیارها؟؟؟كو پاكی ها؟؟؟كو مرز حجاب عشق؟؟؟ و من ،‌ از، خود می پرسم : به راستی دوست ، كه بود؟؟؟سرو درخشان دلم (وجدان) ، پُر، از، بی برگی هاست...ولیكن ، بیدار و شوق دیدار بهار(توبه) را دارد...دوست ، یعنی ، تـنها ، اعتكاف عشق ، را دیدن...روزه ی نور، را بُردن...نماز راست ها گفتن...توبه ی شب ،‌ صبحْ كردن...دعای خاك ، بودن ، كردن...زندگی را ،‌ در، كنار نورها ، كور ، كردن... و عشق را ، دوباره ، معنا كردن...و خدا را ، در، دل هویدا ساختن...و جرعه ای از، آب عفت ، بلعیدن...و صداقت را ، بارها گفتن؛؛؛