8->به تنهائی پناه آوردم از روی ناچاری.به دنیای کسان بی کس و دشت های آمالی.چرا هیچکس مرا باور ندارد؟که من هم از همان خاکم,همان خاکی که در سرتاسر گیتی خداوند جهان با نام انسان خلق کرد و برای هرکسی یک سرنوشتی را سرشت.چرا اینگونه تنهایم.چرا؟

هر کس به طریقی دل ما می شکند.بیگانه جدا دوست جدا می شکند.گر بیگانه می شکند حرفی نیست 

از دوست بپرسید که چرا می شکند.

 
گل همیشه نازم نبودی چاره سازم.نکردی مهربونی به قلب پر نیازم.آخه این 

 اسمش وفا نیست راه و رسمه عاشقا نیست وقتی که دلم گرفته دل شکستن که

 روا نیست.توئی که بر سر من عشقت رو منت میذاری رنجی که به من میدی پای

 محبت میذاری.توئی که با همه مهری که میگی به من داری پس چرا سوختنم رو

 به پای عادت میذاری.محتاج محبتم خدایا مددی کن.شاید که خدا بگیره دست پر

  نیازم.شاید که خدا بتونه باشه چاره سازم..

گل همیشه نازم:

نبودی چاره سازم....نکردی مهربونی...

ای همه آرامشم قلب پریشانت نبینم . چون شب خاکستری سر در گریبانت نبینم .
ای تو در چشمان من یک پنجره لبخند شادیت را همچو ابر سوگوار اینگونه گریانت نبینم .
ای پر از شوق رهائی رفته تا اوج ستاره در میان کوچه ها ، افتان و خیزانت نبینم .
مرغک عاشق کجا شور آواز قشنگت در قفس چون قلب خود هر لحظه نالانت نبینم .
تکیه کن برشانه ام ای شاخه ی نیلوفری ،اشک غمه بی تکیه گاهی را به چشمانت نبینم.
قصه دلتنگیت را خوبه من بگذار و بگذر ، گریه ی دریاچه ها را تا به دامانت نبینم .
کاشکی قسمت کنی غمهای خود را با دلم تا که سیل اشک را بر گونه هایت نبینم

هرگز کسی این گونه به کشتن خویش بر نخاست که من به زندگی نشستم!!!

خسته ام !!! خیلی خسته !!! ای کاش خودم می تونستم بفهمم چقدر؟! اون موقع شاید لااقل خودم یه کاری می تونستم واسه خودم بکنم ولی... نیازی به کمک هیچ کسم ندارم حتی تو !!! توام یکی مثل همه...

    معرفت در  گرانیست به هر کس ندهند    پر طاووس قشنگ است به کرکس ندهند

   از دست عزیزان چه بگویم گله ای نیست

                                     گر هم گله ای است دگر حوصله ای نیست

آن روز که به دنبال خود در آیینه گم بودم 
 
هی! با تو ام 

تویی که به مهجوری نگاهت

از پشت زنگار های نشسته بر  آیینه

خویشتن را 

 خیره مانده ای 

هی! با تو 

 نمی شناسی ام 

مگر در خاطرت نمانده 

 قدح عشق که پیمانه زدیم آن شب دور 

تو پر از خستگی 

من هنوز شوق عطش 

سرخوش از باده

مستانه

یادت رفت 

با تو ام 

نگاه خسته از آیینه برگیر

و بغض کلام فرو خورده نگاه دار

روزی

از بی پایانی یک آغاز باز خواهم گشت

تا لحظه های زلال با تو بودن را 

آواز دهم 

و تمام هستی را فریاد کشم 

شاید 

ازاین سکوت برهیم