میان ما و فرزندان حصاریست/ حصاری از زمان ها وز مكانها/ حصاری از دو نسل ناهماهنگ/ حصاری از زمین تا آسمانها/ پدر در جذبه‌ی افكار خویشست/ پسر مستی كه هوشیاری نداند/ زمان در دستشان چون ریسمانست/ یكی این سو یكی آن سو كشاند/ پدر با خشم می‌غرد به فرزند/ كه من پرورده‌ی دنیای خویشم/ پسر چین بر جبین آرد كه ای مرد/ برو من در پی فردای خویشم/ پدر گوید كه فرزندم تبه شد/ پسر در دل كند او را ملامت/ پدر با خشم گوید ای تبهكار/ برو از پیش چشمم تا قیامت/ در این غوغا مگر مردی برآید/ كه با دانش بجوید ریشه‌ها را/ به فتوای خرد با دست تدبیر/ گره بندد به هم اندیشه‌ها را/ به عمری بر در مغرب نشستن/ سرانجامش نفاق خانگی شد/ چو شرقی خویش را در غرب گم كرد/ گرفتار ز خود بیگانگی شد/ سموم غرب چون بر شرق توفید/ خزان شد باغ فكر و سنت و كیش/ پدر بیگانه شد با روح فرزند/ پسر گمگشته‌ئی بیگانه با خویش/ چو غربی در تفكر برتری یافت/ ز بیمش مرد شرقی رخ نهان كرد/ بسی كوشید غربی لیك شرقی/ ز این بنشست خود را ناتوان كرد/ چو مشرق بهر خود آسودگی خواست/ ره اندیشه را مغرب بر او بست/ چنان كوشید غربی در ره علم/ كه پل را پیش پای شرق بشكست/ خود شرقی خودش در خویش گم كرد/ بسی كوشید غربی در شكستش/ اگر شرقی بجوید خویش را باز/ بیفتد رمز پیروزی به دستش...