دوستی می گفت، خدا اونقدر بزرگه که ما هر چی تلاش کنیم و رو برگردونیم، نمی تونیم ازش دور شیم. بعضی وقت ها با خودم فکر می کنم، ای کاش خدا مثل ما آدمها نباشه، ما آدمها کارهایی می کنیم که اگر خدا بخواد بکنه، وای بر ما !!!

     آخه ما آدمها وقتی به کسی خوبی می کنیم، وقتی کسی رو دوست داریم، وقتی براش زحمت می کشیم، اگه انتظار تشکر نداشته باشیم، انتظار توهین و ناسپاسی رو هم نداریم. اگه یه بار کاری برای کسی کردیم و اون خیلی راحت، بهمون خیانت کرد، اگه این یکبار شد دوبار، و سه بار، و بارهای زیاد دیگه، یه روز با خودمون می گیم، دیگه نمیشه، من خیلی گفتم و کردم، اون نمی فهمه، و دیگه کاری براش نخواهیم کرد. این عملمون رو هم می ذاریم به حساب تربیت کردن، می گیم باید بفهمه که کاری که می کنه درست نیست.

      با خودم که فکر می کنم، می بینم اگه قرار باشه خدا با من هم، همین کار رو بکنه، وای بر من!!!

        روزی آیه ای تو قرآن نظرم رو جلب کرد :

فإن زللتم من بعد ما جاءتکم البینات فاعلموا ان الله عزیز حکیم - بقره ۲۰۹

     پس اگر لغزیدید، از بعد از زمانیکه برایتان بینات و حجتهایی آمده بود، پس بدانید که خدا براستی عزیز است و حکیم.

     بدونید که خدا بر احوالتون آگاهه، و بدونید که اونقدر عزیزه که بخشیدن شما براش کاری نداره. 

   اقول لک العتبی، مرة بعر اخری، ثم لا تجد عندی صدقاً و لا وفاءً

فیاغوثاه ثم واغوثاه

     خدایا من که جز پشیمونی، جز گناه و ناسپاسی، چیزی به درگاهت نیاوردم، ولی تو رو دوست دارم، دوستانت رو هم دوست دارم. اگرچه موقع گناه یادم می ره که هستی، اگرچه موقع ناسپاسی دوستیمون رو فراموش می کنم، ولی می دونم که تو مثل من نیستی، آخه تو خدایی. 

     من اگه بدم، اما، خوبیها و خوبی کردن رو دوست دارم. خدایا ازت معذرت می خوام، پی در پی، ازت معذرت می خوام، اگرچه می دونم که در کلامم، و عملم، نشونی از راستی و وفا پیدا نمی کنی، ولی من از این هم به تو پناه می برم. خدایا تو به من فرصت و نعمت زیاد دادی، من حتی می دونستم و آگاهانه گناه می کردم. من بدم، ولی تو خیلی بیشتر از اونچه من بدی دارم، خوبی داری. من فقط دوست دارم که تو از من راضی باشی، اما هوای نفسم نمی ذاره تا در عملم و حتی کلامم هم اینو بگم، دشمنم(شیطان)، کمر همت بسته تا تو رو از یاد ببرم، و من، اگرچه در بیشتر عمر اینطور بودم، ولی حداقل در این لحظه می دونم و باور دارم، دوست داشتنت رو، و می دونم که ساعتی بعد، همین رو هم فراموش خواهم کرد، اما تو من رو، به همین لحظات اندک سادگی ام بگیر، و در قیامت، خود شاهد باش، که از عمق وجود، در آن لحظات که تو هوای نفسم را عنان زده، و خود دشمنم را مغلوب ساخته بودی، خالصانه یادت کردم، و دوستی ات را آرزو داشتم.

یا ارحم الراحمین و یا خیر الغافرین