کارم ز دور چرخ به سامان نمی رسد

خون شد دلم ز درد و به درمان نمی رسد

چون خاک راه پست شدم همچو باد و باز

تا  آبرو  نمی رودم  نان  نمی رسد

پی پاره ای نمی کنم از هیچ استخوان

تا صد هزار زخم به دندان نمی رسد

از دستبرد جور زمان اهل فضل را

این غصه بس که دست سوی جان نمی رسد

سیرم ز جان خود  به دل راستان  ولی

بیچاره را چه چاره که فرمان نمی رسد

در آرزوت گشته گرانبار غم دلم

آوخ که آرزوی من آسان نمی رسد

تا صدهزار خار نمی روید از زمین

از گلبنی گلی به گلستان نمی رسد

یعقوب را دو دیده ز حسرت سفید گشت

و آوازه ای ز مصر به کنعان نمی رسد

از حشمت اهل جهل به کیوان رسیده اند

جز آه اهل فضل به کیوان نمی رسد

ای دل صبور باش که در راه عاشقی

هرکس که جان نداد به سامان نمی رسد