هیچ جام تلخی راننوشیدم مگر آنکه طعم آن برای من همچون عسل شیرین باشد

و از هیچ کوه صعب العبوری بالا نرفتم مگر آنکه مرا به دشت سر سبزی رسانده باشد

و هیچ دوستی را در فضایی مه آلود گم نکردم مگر آنکه او را در روشنا یی سپیده دم پیدا کرده باشم .

چه بسیار درد های سوزناکم را با جامه صبر پوشاندم و می پنداشتم که این کار را برای پاداش انجام دادم اما چون جامه را از تن در آوردم رنج ها و سوزشهایم به سرور و آتش درونم به آتشی رد مبد‌‌‌ل شده است !

در عالم ظهور بارها با دوستم قدم زدم در حالی که با خود می گفتم که او چقدر احمق است اما چون به عالم غیب راه یافتم جفا کاران را دوست و خردمند یافتم!

بارها با شراب درون مست شدم و پنداشتم که با همنشینم همچو گرگ و گوسفند هستیم اما چون به خود آمدم هردو را انسان یافتم. 

ای مردم!

من و شما حقیقت خود را کتمان می کنیم و هر گاه یکی از ما بر زمین افتد می گو ییم او بر زمین افتاده است و چون آهسته گام بر دارد می گوییم او سر گشته است و چون خاموش شود می گوییم او لال است و چون آه گوید می گوییم او در حال مرگ است !

من و شما به ظاهر کلمه (( من )) و (( ما )) دل بسته ایم در حالی که نمی توانیم اسرار غیبی (( من )) و (( شما )) را ببینیم.

چه می توان کرد ؟! غرق غروریم و از آنچه حق در ما نهاده است غافلیم. من به شما خواهم گفت . شاید سخنم نقابی باشد که چهره حقیقی مرا مخفی کند.

به شما و به خودم می گویم ؛ آنچه با چشم می بینیم توده ابری است که در برابر دیده درونمان قرار می گیرد .

آنچه با گوش می شنویم پچ پچی است که نمی گذارد قلبمان به درستی گوش فرا دهد . اگر مقتولی در کنار دست آغشته به خون ببینیم باید از خود بپرسیم که قاتل اصلی کدام است؟!

اگر صدای ناله را با آواز در یک جا بشنویم اندکی درنگ کنیم تا بهترین را تشخیص دهیم .

آری ظاهر هر کس نمی تواند حقیقت واقعی او باشد .

هر سخن و کرداری نشان دهنده باطن انسان نیست .

فراموش نکنید که روح الهی در درون همه مردم است .