چو گل هر دم ، به بویت جامه بر تن
کنم چاک از گریبان تا به دامن

تنت را دید گویی گل که در باغ
چو مستان جامه را بدریده بر تن

من از دست غمت مشکل برم جان
ولی دل را تو آسان بردی از من

به قول دشمنان برگشتی از دوست
نگردد هیچ کس با دوست دشمن

تنت در جامه چون در جام باده
دلت در سینه چون در سیم آهن

مکن کز سینه ام آه جگر سوز
برآید همچو دود از راه روزن

دلم را مشکن و در پا مینداز
که دارد در سر زلف تو مسکن

چو دل در زلف تو بسته است حافظ
بدینسان کار او در پا میفکن