حامد خداویردیلو

آدم مقتدر اعتماد به نفس فوق العاده بالا و مغرور
در ضمن من آمده ام تا در شکوه عشق و زیبایی زندگی کنم .اگر صلح و دوستی نمیشناسی به من پیام نده !

شلوغی را دوست ندارم. خیلی زود از آن دلزده می شم. آدم را از شاعرانگی و جنون و نبوغ باز می دارد و آدمك می كند. اما حیف... اگر واقعاً می توانستم از همه می بریدم و تك و تنها توی كلبه ای جنگلی زندگی می كردم.می رفتم روی سنگ های ته دریا می نوشتم:
" برای بلوز آبی ات دكمه می دوزم یار دكمه می دوزم."
مقدس ترین واژه جهان برای من واژه آب لمبو شده یی به نام رفاقت است.
روی خاك هیچ چیز بغض آورتر از نام شمال برایم نیست. دلم می خواست ساعتها توی كوهها فریاد بزنم. در هوای مه گرفته و بارانی چالوس به آهنگ " گل هیاهو" گوش بسپارم. غروبها كنار دریای طوفانی بمانم و اشكامو توی دامنش رها كنم و شب تا صبح میون جنگلای پاییزی سرگردان باشم!
در زندگی خصوصی ام یك آدم كاملاً منزوی ام. با كمتر كسی ارتباط دارم. از دورنگی و دروغ و نیرنگ بدم میاد یا می ترسم.
این برای من امری كاملاً خصوصی است و آنهایی كه گمان می كنند می توانند آدم را مرتد یا كافر قلمداد كنند از ارتباط پنهانی ام با علایق آسمانی ام بی خبرند. دل من هم می خواهد در بی خبری بخسبد.
دنبال یك مفقودیت حسابی ام. دلم می خواهد توی یك كلبه بمیرم. در حالی كه دارم" چای" می خورم و ترانه " زیر باران مهربان خیسم- نمی مانی تو امشب؟" را زمزمه می كنم. البته اگر قرنفلی هم در دست آدم باشد با چه مرگ خوشگلی لابد روبرو می شود.
معمولاً حواسم پرت است. مثلاً دفتر شعرهایم را توی حیاط می گذارم، كتاب عاشقانه هایم را روی پشت بام، عشق را توی حیاط خلوت.
پیش می آید كه نشانی خانه را گم می كنم. یا كلیدم را در قفل خانه دیگران بچرخانم و بعد ببینم یك نفر می گوید: آی دزد!
سن و سال دقیقم مشخص نیست. گاهی كوچكم. گاهی نوجوان و جوان. گاهی پیر. مادرم هم نمی داند چند سالم است.
در نوشته هایم در غیابش خود را پوست می كَنم، روی بشقاب می گذارم و به دیده بوسی چشمهای او می روم، كه از بس ... بی وفایند.
از محدودیت گریزانم، هر چه كه باشند.
از تحقیر های بی عمق متنفرم.
با خدا رابطه خاصی دارم. ارتباطم با خدا خیلی خاص است. كاملاً نامتعارف. پیش كسی هم جانماز آب نمی كشم. ارتباطم گاه كودكانه است، گاه مغرورانه و گاه با تضرع. یك مواقعی آن قدر احساس نزدیكی می كنم كه انگار كنارمه. اینها را به هر كه بگویم می گویند كافر است!
دوست برایم ارزشی دارد بی بدیل. بهترین دوستانم را از طریق همین نوشته ها پیدا كردم.

عاشق سیاه ها و سپیدها ... یك موجود ضد و نقیض ! قانونمند اما نامنظم ! كل نگر اما جزئی ! آرمانگرا اما بی هدف ! و بی تفاوت به هر چیز كه آمد و می آید و می رود !

مردمی که عوام نیستند
من از هیچ آمدم و مانده ام مثل تند بادی که در آسمان مثل کو ه؛ آرام ... سنگ ریزه میشود و در نهانِ خاکش ... گیاهی میروید. من باز هم زنده هستم و تنفس می کنم ، هوای جاری در ریه ی زمین را و همه را در دفتر های کهنگی ِ خاطرات می نگارم و گاه، گاهی عکس های بیاد ماندی را بر لوح وجودش می چسبانم ...
آری من اینجا هستم ... تا در نعشگی لبخند های عوام گونه هایی سکوت کنم و لبخندِ صورتیه سکوت را تحویل همه نظاره گران بدهم .
من خالی تر از آوای مادران چشم خسته و منتظران در راه مانده و مسافران افق ...اینجا میان همه حوادث ایستاده ام ....

خوب به من نگاه کن و طرحی تازه در ذهنم بساز.



تو زندگی سعی كن عاشق نشی ولی اگه با شناخت كافی عاشق شدی و به احساست ایمان پیدا كردی پاش وایسا و به هر قیمتی شده بدستش بیار

دیوار خونه دل آدمها نجابت اونهاست واگه خراب شد هر حیوونی داخلش سرك میكشه.
اگه دیوارتون شكسته لطفا من را بی خیال بشین


زندگی گفت سرانجام چه شد حاصل من
عشق فرمود كه تا از تو چه خواهد دل من
دل بنالید كجا باز كنم عقده خود
مرگ خندید كه در منزل من منزل من



من بچه مایه دار به دنیا نیومدم
پدرم زحمت كش بود وبهش افتخار میكنم
وخودم به لطف خدا اونقدر كار كردم كه كسی بشم
و بعد از این هم تلاش میكنم كه اطرافیانم در رفاه باشن


تو خلوت دل من اومدن خیلی سخته
ولی اگه تونستی وارد بشی مطمئن باش كه خارج نمیشی

مرد29 ساله مجرد متولد 31/فروردین/1362

مرد

Iran ، تهران ، کرج

ميکشم

تماس با آشنايان و دوستان

تنها

فوق ليسانس

آزاد

بسیار روزگارم بد نیست گوشه ای دارم دنج وخدایی كه همین نزدیكیست لقمه ای نان وشراب ودلی پر تب و تاب تو اگر می خواهی لحظه ای با من باش تا برایت بسرایم شعری از جنس حریر

آخدا دنیات چه سخته روز به روز تلخیه بخته
كیه بندت توی دنیا كه همش راحت به تخته
تو نشستی اون بالاها حال كنی از سختیه ما
اگه مردی بیا پایین تا بگم كارت چه سخته

يهوديت

چپ

170-175

50-55

جدي ، تيزهوش

متغيير

http://www.dokhtar-asemoni.blogfa.com

1 شهریور 1386 ساعت 16:55