من نمی دانم فلسفه دوستی من و تو چیست ؟ من مدام باید فقط به نبودنت فکر کنم ! مزه تنهایی گرفته تمام وجودم را ! دیگر نمی دانم شادی چه طعمی دارد ! من هر روز را با عبارتهای تاکیدی و مثبت شروع می کنم . یک احساس خوبی در رگهایم وول می خورد با این کار . اما... فقط کافیست به خلاء نبودنت فکر کنم . دیگر خبری از آن احساس خوشایند نیست که نیست ! ....... لطفا فلسفه دوستی خودمان را برایمن تعریف کن؟! لطفا! تو چجوری می توانی بدون من زندگی کنی؟! تویی که سه قرن پیش میگفتی « دوستت دارم». تویی که با مهربانی هایت به من خاطر نشان می کردی که برایت ارزش دارم . حالا فلسفه این تنهایی و دلتنگی و بی کسی و ... چیست؟ این فقدان خواسته یا نا خواسته ات را ترجمه کن برایم ، شاید خمودگی دست بردارد از سرم . من این شهر شلوغ غربت زده را نمی خواهم . این پله های روز افزون پیشرفت را دوست ندارم . دارم با پرنده ها و درختان بیگانه می شوم! این بیگانگی بزرگترین فاجعه زندگی من است ( البته بعد از فاجعه کوچ کردن تو! ) کاشکی دیر نشود! کاشکی جنون دست از سر نوشته های من بردارد ، کاشکی! دلم برای سلام های خوش طعمت تنگ شده ، عزیز روزهای زندگی! دلم برایت تنگ شده ، عزیزی که به من تکرار جمله « دوستت دارم » را آموختی! چرا مرا نجات نمی دهی ازاین همه دغدغه؟!!!!! می بینی ؟! سطر به سطر نوشته هایم لهجه دلتنگی شدید ، به خود گرفته اند؟! راستی! این نوشته ها را هنوز هم می خوانی؟! اگر پاسخت « آری»ست ، کاری بکن که فلسفه دوستی ، زیباترین فلسفه زندگیمان بشود!!!!!