.. من از تو سر شارم ..

مثل همیشه اوّل سلام حضرت عاشقانه های من.

حالا كمی لبخند بزن ... لبخند بزن تا این قلم دوباره شور بگیرد،

مجنون شود ،بیاید برایت هزار هزار واژه دلدادگی كند.

از چه و از كجا بگویم  كه هر چه گفتنی بود، همان وقت بی تو

قدم زدن‌‌های دمِ غروب خیابان ها . . . بغض شد توی گلوی من

و تو نبودی  كه سر بگذارم روی ِشانه هایت ... های های گریه

كنم.

قصّه ... همان قصّه‌ی دوست داشتن تو و بی قراری دلی كه هر

روز بیشتر هوایی قرار چشم ها ی تو می شود! چشم هایی كه

هشت بهشت هم به اردیبهشت همیشه ‌ی سرزمینشان نمی

رسد ...

قناری های سرمست نگاهت وقتی كه می خوانند ، اصلاً خودت

بگو ... شاعر نباشم چه كنم ؟! حواست بماند پلك هایت قصیده

های مرا ناتمام نگذارند ...

بهاری تر از همیشه كه می خندی ، فرقی نمی كند ...

بگذار پاییز دغدغه های زرد و نارنجی هزار سال بماند! ... توی  ِ

دلم مهربانی نگاه تو شكوفه می زند .مریم می شوم باعطر تو !

راستش را بگویم ؟! اصلاً با این همه زیبایی پهندشت بودنت ...

كسی اگر عاشقت نشود مجنون است!

از قول من بگو دست خالقت درد نكند ..

                                          فتبارك اللّه احسنُ الخالقین ...