مولایم علی فرمود: با بخیل مشورت مکن،زیرا او پیوسته از گدایی دم زند و ترا از رادمردی و گشاده دستی باز دارد. ترسو و جبان را در مجلس شورای خویش راه مده که این عنصر ضعیف،هم خود میترسد و هم کوشش میکند تا پایه تصمیم و اراده اصحاب مشورت را سست و ناچیزکند. با ازمندان همنشین مباش که این جماعت همواره سخن از سود شخصی کنند و ترا بظلم ستم در راه کسب و مال و ذخیره زر تشویق نمایند. بخل ،ترس و حرص سه غریزه مختلف اند،اما ممکن است که در یک واژه جمع شوند و ان عدم سوءظن نسبت به ایزد تواناست. اینان اگر خدا را تا اندازه ای که بزرگ و مهربان است ،به خدایی بشناسند: ،بخیل نمیشوند،چون معتقدند که خدا مردم را به فراخور لیاقت ایشان روزی میدهد نعمت را از هیچ کس بی مصلحت سلب نمیکند نمیترسند ،زیرا یقین دارد که اجل محتوم چون فرا رسد ،هیچ نیرویی نمیتواند از او ممانعت کند. حرص نمیزند ،زیرا میداند روزی بندگان مقسوم است و خداوند بخشنده همواره زنده و پایدار و خزانه افرینش هرگز پایان پذیر نیست انکه افرید ،روزی افریدگان خود را هم تضمین کرده است. یا علی