. سر خط ...... این روزها چه زود می گذرند و من چه زود به انتها می رسم . این روزها , تکرار به انتها رسیدن و پرت شدن به ابتدای بی هدفی , از من حسنکی ساخته , که جمعه ها هم به مکتب نمی رود . وقتی قرار است انتهای این قصه ی تکراری , برگشتن به , نه همان پرت شدن بهتر است ; پرت شدن به آغاز راه باشد , همان بهتر که در انتها خودم را زنجیر کنم . حسنک کجایی....... رفتن به ابتدا برای کسانی خاطره انگیز است که با شوق به انتها رسیده باشند و بعد بسان عادت کودکی , همانند کلاس اولی ها بگویند :نقطه . سر خط....... واین آغازی دوباره برای رسیدن به انتهایی با شکوه و ابتدایی با شکوه تر که چشم انتظارش نشسته ایم . آری ;انتهای هرچیز ابتدای ناتمام همان چیز است و تنها اراده ی من است که ابتدا را به انتها پیوند می زند و با صبوری , بی قراری این فاصله ها را پر می کند . می خواهم اقتدارم را به تقدیر دیکته کنم . وقتی این روزها زود می گذرد , وقتی زودبه انتها می رسی , باید سرشار از شور شوی و این بدان معناست که تو بی قرار رسیدنی . و زندگی تکرار رسیدن هاست به انتهای ناتمام