شبنم مهتاب می بارد8->

دشت سرشار از بخار آبی گل های نیلوفر.

می درخشد روی خاك آیینه ای بی طرح.

مرز می لغزد ز روی دست.

من كجا لغزیده ام در خواب؟

مانده سر گردان نگاهم در شب آرام آیینه.

برگ تصویری نمی افتد در این مرداب.

او، خدای دشت، می پیچد صدایش در بخار دره های دور:

مو پریشان های باد!

گرد خواب از تن بیفشانید.

دانه ای تاریك مانده در نشیب دشت،

دانه را در خاك آیینه نهان سازید.

مو پریشان های باد از تن بدر آورده تور خواب

دانه را در خاك ترد و بی نم آیینه می كارند.

او، خدای دشت، می ریزد صدایش را به جام سبز خواموشی:

در عطش می سوزد اكنون دانه تاریك،

خاك آیینه كنید از اشك گرم چشمتان سیراب.

حوریان چشمه با سرپنجه های سیم

می زدایند از بلور دیده دود خواب.

ابر چشم حوریان چشمه می بارد.

تار و پود خاك میلرزد.

میوزد بر من نسیم سرد هشیاری.

8->ای خدای دشت نیلوفر!

كو كلید نقره درهای بیداری؟

در نشیب شب صدای حوریان چشمه می لغزد:

ای در این افسون نهاده پای،

چشم ها را كرده سرشار از مه تصویر!

باز كن درهای بی روزن

تا نهفته پرده ها در رقص عطری مست جان گیرند.

- حوریان چشمه! شویید از نگاهم نقش جادو را.

مو پریشان های باد!

برگ های وهم را از شاخه های من فرو ریزید.

حوریان و مو پریشان ها هم آوا:

او ز روزن های عطر آلود

روی خاك لحظه های دور می بیند گلی همرنگ،

لذتی تاریك می سوزد نگاهش را.

ای خدای دشت نیلوفر!

باز گردان رهرو بی تاب را از جاده رؤیا.

- كیست می ریزد فسون در چشمه سار خواب؟

دست های شب مه آلود است.

شعله ای از روی آیینه چو موجی می رود بالا.