من هرگز نخواستم از عشق،افسانه یی بیافرینم: باور کن! من می خواستم که با دوست داشتن زندگی کنم ـ کودکانه و ساده و روستایی. من از دوست داشتن فقط لحظه ها را می خواستم. آن لحظه یی که تو را به نام می نامیدم. آن لحظه یی که خاکستری گذرای زمین در میان موج جوشان مه،رطوبتی سحرگاهی داشت. من از دوست داشتن تنها یک لیوان آب خنک در گرمای تابستان می خواستم. من برای گریستن نبود که خواندم. من آواز را برای پر کردن لحظه های سکوت می خواستم. من هرگز نمی خواستم از عشق برجی بیافرینم،مه آلود و غمناک با پنجره های مسدود و تاریک. دوست داشتن را چون ساده ترین جامه ی کامل عید کودکان می شناختم. تو زیستن در لحظه ها را بیاموز و از جمیع فرداها پیکر کینه توز بطالت را میافرین! و من دیگر برای تو از نهایت،سخن نخواهم گفت. که چه سوگوارانه است تمام پایان ها. برای تو از لحظه های خوش صوت از بی ریایی یک قطره آب ـکه از دست می چکد و از تبلور رنگین یک کلام و از تقدس بی حصر هر نگاه ـ که می خندد. برای تو از سرزدن سخن می گویم. رجعتی باید! رجعتی دیگر باید به حریم مهربانی گلهای نرم ابریشم به رنگ روشن پرهای مرغ دریایی به باد صبح که بیدار می کند چه نرم،چه مهربان،چه دوست. رجعتی باید! به شادمانی پر شکوه اشیاء لباسهای زمستا نی ات را فراموش نکن