I should glad to another death *

چند روزی می شود که قیصر امین پور دیگر در میانمان نیست ...

خیلی دلم می خواست که درباره اش مفصل بگویم و بنویسم , اما افسوس که زمان کافی در اختیارم نیست برای از شاعری گفتن که بیش از تمام شاعران حال حاضر شعر را از دل می سرود , و نه عقل !

 هم او که می گفت نام کوچکش از آن جا آغاز می شود که نام بزرگ عشق پایان می گیرد ... قیصر بزرگی که بسیار نیز بی ادعا بود و دوست داشتنی ...

در هر صورت شعر قیصر و نامش تا همیشه برایمان بزرگ و زنده خواهند ماند !

همین چند وقت پیش بود که آخرین مجموعه ی شعرش وارد کتابفروشی ها شده بود , شاید آن چند وقت پیش هیچ تصور نمی کردیم که آخرینش باشد , اما چه می توان کرد با مرگ ؟! با این فرشته بی رحم مرگ , با این جبر زندگی !

آ ری , شاعربی ادعای ما که بدون اِفه های روشنفکری ِ گاه تهوع آور ِ معمول! شعر می گفت , و حتی انگ حکومتی بودنش چیزی از محبوبیتش نکاست , چون از دل می گفت و به عشق مردم می گفت و نه به عشق ... شاعری که هر چند دردهایش از جنس مردم زمانه نبود , اما درد مردم زمانه را داشت !

شاعری که هم برای کودکان شعر می گفت و هم کودکانه شعر می گفت و هیچ گاه کودک درونش را فراموش نکرد ....

رفت ! و اکنون دیگر در بینمان نیست و به قول زیبای خودش گویا باید بار دیگر خواند که ناگهان چقدر زود دیر می شود ... او رفت و باز هم ما ماندیم و آهی که بر سر دریغ و حسرت همیشگی می کشیم !

کوتاه با او ؛

می گویند , از دل برود هر آن که از دیده رود ... اما درباره ی امثال تو به یقین این مصراع صادق نیست که من تو را در آینه های ناگهان هر روز و یا بهتر بگویم هر بار که هوایی شدم , می بینم , چون سروده هایت بر دلم نشسته .

 آری ! می بینمت و خواهم دیدت , حتی بعد از مدتها که از لحظه ی عزیمتت گذشته باشد ... می بینمت هر روز , هر روز که خورشید دلم زِ سمت مشرق جغرافیای عرفانی طلوع کند !

به همین مجمل بسنده می کنم ...                                                                                                                       

                                                      خدا رحمتت کند

* T.S. ELIOT