بزرگ بود واز اهالی امروز بود وبا تمام افق های باز نسبت داشت و لحن آب وزمین را چه خوب می فهمید. صداش به شكل حزن پریشان واقعیت بود. و پلكهاش مسیر نبض عناصر را به ما نشان داد. ودستهاش هوای صاف سخاوت را ورق زد ومهربانی را به سمت ما كوچاند. به شكل خلوت خود بود وعاشقانه ترین انحنای وقت خودش را برای آینه تفسیر كرد. و او به شیوه باران پر از طراوت تكراربود. واو به سبك درخت میان عافیت نور منتشر می شد. همیشه كودكی باد را صدا می كرد. همیشه رشته صحبت را به چفت آب گره می زد. وبارها دیدم كه با چقدر سبد برای چیدن یك خوشه بشارت رفت...

به نام انکه یادم داد همیشه امید هست اگر دلتنگی قلم بردار بنویس برای انکه زیبا می خواند برای انکه زیبا پاسخ خواهد داد برای انکه نا نوشته های تو را می داند، بغض های نشکسته ات ارزوهای از دست رفته ات، گریه های شبانه ات سکوت های نشکسته ات، سخن های نا گفته ات چشمهایت را ببند، صدایش را شنیدی؟ نگاه مشتاقش را دیدی ؟ و تنها تنها برای او بنویس او زیبا می خواند