شفقت طلوع آفتاب را دیده ای ، که نسیم حیاتی است ،بر دل زمینیان عالم ، پرندگان را آواز خوان برشاخ وبرگ درختان به جنب وجوش می اندازد ! سفره دل گل را باز میکند و پروانه ها را شنونده این درد ودل میکند !ولوله و غوغایی به راه می اندازد و میرود...

اما امان از شقاوت غروب که سکوت مرگباری است و باخود تاریکی وسیاهی را آورده ! پرندگان را از جنب وجوش انداخته ، گل ها را پژمرده و پروانه گان را بی تاب وخاموش کرد.دیگر این فریاد کلاغ وار کلاغ هاست که نگاه تو را به سرخی عالم جلب میکند و در سیاهی ها محو میشود ....اضطرابی عالم را فرا می گیرد و همه گان پروانه وار در جست وجوی شعله ا ی مست و چموشند تا دل بی قرار خود را قدری قرار دهند.

زیبا تشبیهی است تشبیه طلوع وغروب به تولد وممات...

آیا آنکه به حقیقت حیات پی برده باشد هرگز خواهد مرد ؟

آنکه نور ایمان او را فراگرفته باشد هرگز تاریکی را خواهد دید ؟

آنکه نیکو بود ونیکو زیست ، هرگز زشتی وتیرگی سیاهی را خواهد دید؟

آنکه چون گل جمیل سیرت بود ..!

آیا هرگز زیبایی خواهد مرد ؟هرچند که گلها پژمرده شوند؟

اما آنچه از گل به یادگار خواهد ماند زیبایی آن است .

آنکه پیش از آنکه بمیرد، بمیرد ؛ هرگز نخواهد مرد ...!

                             " موتوا قبل ان تموتوا "