باز این چه شورش است که در خلق عالم است باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است گویا عزای اشرف اولاد آدم است این صبح تیره باز دمید از کجا کزاو کار جهان و خلق جهان جمله در هم است گویا طلوع می کند از مغرب آفتاب کاشوب در تمامی ارکان عالم است این کشته فتاده به هامون حسین توست این صید دست و پازده در خون حسین توست این ماهی فتاده به دریای خون که هست زخم از ستاره بر تنش افزون حسین توست این قالب تپان که چنین مانده بر زمین شاه شهید ناشده مدفون حسین تست این تشنه لب فتاده ممنوع از فرات کز خون او زمین شده جیحون حسین تست روزی که شد به نیزه سر آن بزرگوار خورشید س ربرهنه برآمد ز کوهسار موجی به جنبش آمد و برخاست کوه کوه ابری به بارش آمد و بگریست زار زار آن خیمه ای که گیسوی حورش طناب بود شد سر نگون ز باد مخالف حباب وار قومی که پاس محملشان داشت جبرئیل گشتند بی عماری و محمل شتر سوار نوبت به اولیا چو رسید آسمان تپید زان ضربتی که بر سر شیر خدا زدند پس آتشی ز اخگر الماس ریزه ها افروختند و بر حسن مجتبی زدند وانگه سرادقی که ملک محرمش نبود کندند از مدینه و بر کربلا زدند پس ضربتی که از آن جگر مصطفی درید بر حلق تشنه خلف مر تضی زدند گر چشم روزگار بر او فاش می گریست خون می گذشت از سر ایوان کربلا از آب هم مضایقه کردند کوفیان خوش داشتند حرمت مهمان کربلا نگرفت دست دهر گلابی به غیر اشک زان گل که شد شکفته به بستان کربلا بودند دیو و دد همه سیراب و می مکید خاتم ز قحط آب سلیمان کبلا ای مونس شکسته دلان حال ما ببین مارا غریب و بی کس و بی آشنا ببین در خلد بر حجاب دو کون آستین فشان واندر جهان مصیبت ما بر ملا ببین تن های کشتگان همه بر خاک و خون نگر سرهای سروران همه بر نیزه ها ببین و آن تن که بود پرورشش در کنار تو غلطان به خاک معرکه کربلا ببین با دشمنان دین نتوان کرد آنچه تو با مصطفی و حیدر و اولاد کرده ای بهر خسی که بار درخت شقاوت است در باغ دین چه با گل و شمشاد کرده ای ترسم جزای قاتل او چون رقم زنند یکباره بر جریده رحمت قلم زنند دست عتاب حق به در آید ز آستین چون اهل بیت دست بر اهل ستم زنند آه از دمی که با کفن خونچکان ز خاک آل علی چو شعله آتش علم زنند فریاد از آن زمان که جوانان اهل بیت گلگون کفن به عرصه محشر قدم زنند ته مونده ذهنم بود از ترجیع بند بلند و سوگ نامه امام حسین از محتشم کاشانی