من وتو ، درخت و بارون من بهارم تو زمین من زمینم تو درخت من درختم تو بهار ناز انگشتای بارون تو باغم میکنه میون جنگلا تاقم میکنه تو بزرگی مث شب اگه مهتاب باشه یا نه تو بزرگی مث شب خود مهتابی تو اصلا، خود مهتابی تو تازه ، وقتی بره مهتاب و هنوز شب تنها باید راه دوری رو بره تا دم دروازه روز مث شب گود وبزرگی مث شب تازه ، روزم که بیاد تو تمیزی مث شبنم مث صبح تو مث مخمل ابری مث بوی علفی مث اون ململ مه نازکی : اون ململ مه که رو عطر علفا، مثل بلاتکلیفی هاج و واج مونده مردد میون موندن ورفتن میون مرگ وحیات مث برفایی تو تازه آب هم که بشن برفا و عریون بشه کوه مث اون قله مغرور بلندی که به ابرای سیاهی و بادای بدی میخندی .... من بهارم تو زمین من زمینم تو درخت من درختم تو بهار ناز انگشتای بارون تو باغم میکنه میون جنگلا تاقم میکنه احمد شاملو

اکنون رَخت به سراچه‌ی ِ آسمانی دیگر خواهم کشید. آسمان ِ آخرین که ستاره‌ی ِ تنهای ِ آن توئی. آسمان ِ روشن سرپوش ِ بلورین ِ باغی که تو تنها گُل ِ آن ، تنها زنبور ِ آنی. باغی که تو تنها درخت ِ آنی و بر آن درخت گلی‌ست یگانه که توئی. ای آسمان و درخت و باغ ِ من ، گُل و زنبور و کندوی ِ من! با زمزمه‌ی ِ تو اکنون رخت به گستره‌ی ِ خوابی خواهم کشید که تنها رویای ِ آن توئی.