كــــوچــــه بی تو مهتاب شبی باز از آن كوچه گذشتم همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم شدم آن عاشق دیوانه كه بودم در نهانخانه‏ء جانم گل یاد تو درخشید باغ صد خاطره خندید عطر صد خاطره پیچید یادم آمد كه شبی با هم از آن كوچه گذشتیم پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم ساعتی بر لب آن جوی نشستیم تو همه راز خهاب ریخته در چشم سیاهت من همه محو تماشای نگاهت آسمان صاف و شب آرام بخت خندان و زمان رام خوشهء ماه فروریخته در آب شاخه‌ها دست برآورده به مهتاب شب و صحرا وگل و سنگ همه دل داده به آواز شباهنگ یادم آمد تو به من گفتی: «از این عشق حذر كن لحظه‌ای چند بر این آب نظر كن آب ، آیینهء عشق گذران است تو كه امروز دلت با دگران است باش فردا كه دلت با دگران است تا فراموش كنی ، چندی از این شهر سفر كن» با تو گفتم حذر از عشق ندانم: «حذر از عشق؟ ندانم سفر از پیش از تو؟ هرگز نتوانم روز اوّل كه دل من به تمنّای تو پر زد چون كبوتر لب بام تو نشستم تو به من سنگ زدی، من نه رمیدم ، نه گسستم باز گفتم كه: تو صیّادی و من آهوی دشتم تا به دام تو در افتم ، همه جا گشتم و گشتم حذر از عشق ندانم سفر از پیش تو هرگز نتوانم...» اشكی از شاخه فروریخت مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت اشك در چشم تو لرزید ماه بر عشق تو خندید یادم آید كه دگر از تو جوابی نشنیدم پای در دامن اندوه كشیدم نه گسستم نه رمیدم رفت در ظلمت شب آن شب و شب‌های دگر هم نه گرفتی دگر از آن عاشق آزرده خبر هم نه كنی دیگر از آن كوچه گذر هم بی تو امّا به چه حالی من از آن كوچه گذشتم

من و نسپر به فصل رفته ی عشق... نذار کم شم من از اینده ی تو... به من فرصت بده گم شم دوباره توی اغوش بخشایندهی تو.. به من فرصت بده برگردم از من... به تو برگردم و یار تو باشم... به من فرصت بده باز از سر نو دچار تو گرفتار تو باشم